Tarzan 17. Tarzan i człowiek-lew

Gdyby Burroughs zamierzał kiedykolwiek napisać o Tarzanie opowieść ironiczną, to właśnie „Tarzan i Człowiek-lew” byłaby takiej najbliższa. Niektórzy spośród krytyków komentowali, że Burroughs często wyszydzał religię, społeczne zwyczaje i podobne zagadnienia, należy jednak zauważyć, że śmiał się również z samego siebie oraz swoich bliźnich.

W rozdziale piątym sugeruje, że grający filmowego bohatera aktor wyprzedza członków safari i oczyszcza dla nich drogę z grasujących w okolicach tubylców. Człowiek-lew jest jednak szybki i mówi, że „chciałby dorwać autora tej opowieści”. Stary Mistrz musiał się do siebie uśmiechać, kiedy pisał ten dialog, jako że przez całe swoje siedemdziesiąt cztery lata życia nigdy nie postawił stopy na afrykańskim lądzie.

Burroughs również nieustannie zwracał uwagę na fakt, że człowiek jest jedyną istotą, która jest okrutna, mściwa, samolubna, ambitna i zdradliwa, podczas gdy zwierzęta takie nie są. Bez zbędnych emocji zwrócił na to uwagę w tej powieści, w szczególności w końcowej części rozdziału dwudziestego piątego.

Ukoronowaniem satyrycznej strony całej powieści jest jednak, przyćmiewając nawet bajeczny epizod z gorylami, kilka ostatnich rozdziałów, w których to Tarzan odwiedza Hollywood w Kalifornii. Dotyczą one obsadzania ról w nowym filmie o Tarzanie, w tym także samego Johna Claytona, lorda Greystoke, czyli Tarzana właśnie. Po tym, jak został poproszony o wzięcie udziału w castingu do roli Tarzana, przez reżysera został uznany za „nieodpowiedniego”. Doprawdy, Burroughs wciąż musi jeszcze chichotać z powodu tej scenki.