Kantyczka dla Leibowitza

Jedna z najsłynniejszych powieści postapokaliptycznych wszech czasów.

Powieść jest podzielona na trzy części:

Fiat homo (łac. "Niech stanie się człowiek")

XXVI w. Historia opowiada o bracie Franciszku Gerardzie z Utah, który jako nowicjusz zakonu albertyńskiego błogosławionego Leibowitza, udaje się na pustynię aby zgodnie z tradycją w ciszy i samotności odnaleźć powołanie. Spotyka jednak dziwnego wędrowca, który przypadkowo (albo na przypadek to tylko wyglądało) nakieruje go na XX-wieczny schron przeciwatomowy. Odnalezione tam przedmioty za kilkanaście lat umożliwią kanonizowanie Leibowitza.

Fiat lux (łac. "Niech stanie się światłość")

Rok 3174. Ludzkość na kontynencie północnoamerykańskim utworzyła kilka państw. Cywilizacja stanęła u progu renesansu. Zakonem albertyńskim świętego Leibowitza kieruje opat Dom Paulo. Osią fabuły jest spór między władzą duchową (reprezentowaną przez opata) a światem nauki reprezentowanym przez Thona Taddeo Pfardentrotta. Thon Taddeo jest protegowanym króla Hannegana z Texarkanii (który jest także jego krewnym), który jest właśnie na progu rozpoczęcia wojny w celu zjednoczenia całego kontynentu. Opatowi nie udaje się przekonać naukowca, że jego środowisko popełnia znów ten sam błąd, stając się bezmyślnym narzędziem władców do coraz skuteczniejszego zabijania wrogów.

Fiat Voluntas Tua (łac. "Bądź wola Twoja")

Rok 3781. Świat od ponad 50 lat żyje w groźbie zimnej wojny. Pomimo że ludzkość wyruszyła na podbój kosmosu i założyła wiele kolonii, na Ziemi nie wyzbyła się posiadania broni atomowej. Historia zaczyna się w chwili gdy dwa światowe imperia zaczynają eskalować konflikt. Ostateczne rozstrzygnięcie wydaje się kwestią czasu. Zakon albertyński świętego Leibowitza, którego zadaniem od 1800 lat było przechowywanie wiedzy, otrzymuje od papieża zadanie zorganizowania ekspedycji ku gwiazdom w celu uchronienia dobytku kulturowego ludzkości.