Autostopem przez fantastykę (2 wyd.)

Nowe wydanie, zawierające najnowsze eseje (w miejsce niektórych recenzji).

„Autostopem przez fantastykę” to prawie 500 stron szkiców, recenzji, felietonów, wywiadów i esejów, czyli fantastyczne krytycznoliterackie oblicze Jacka Inglota w stanie czystym, a nawet stężonym. Podsumowanie przeszło trzydziestu (dokładnie 33!) lat publicystycznej walki autora o właściwą treść i formę literatury fantastycznej. Książkowa podróż przez wzloty i upadki jednego z ważniejszych publicystów i działaczy Fandomu 1.0, znanego z bezkompromisowych poglądów i ostrego pióra. Nie dla każdego, tylko dla koneserów o stalowych nerwach!

 Zaiste, czasy to były wzniosłe i pełne znaczących postaci, każda warta osobnego wspomnienia. Na przykład Feliks W. Kres (do tej pory pamiętam, jak pijany w dym Sapkowski na którymś z wczesnych Nordconów krzyczał: „A chuj wam do mojej duszy, Kres!”, do Kresa oczywiście – ech, nie masz już takich tytanów myśli i tak intelektualnych tematów), Lech Jęczmyk (kiedyś, gdy był naczelnym „Nowej Fantastyki”, zapytałem go, ile w piśmie wynosi teraz wierszówka. Na to Lechu: „Na nic ci ta wiedza, młody człowieku, bo i tak jej nie płacimy” – prosto i uczciwie, kto dziś tak potrafi?), Marek Oramus (podczas naszego pierwszego spotkania wielkodusznie zgodził się przeczytać moje debiutanckie opowiadanie, wyciągnąłem flaszkę, aby się lepiej siedziało, na co Marucha: „Przeczytałem pierwszą stronę i chce mi się czytać dalej”, aluzja była jasna i od razu uzupełniłem w kieliszku poziom wspomagacza, a czytelnik tekst machnął błyskawicznie – kto dziś tak czyta opowiadania?), Maćka Parowskiego (w 1984 w Staszowie wszedł do stołówki Parowski – a spożywaliśmy kiełbasę parówkową – na jego widok Robert J. Szmidt krzyknął, ostentacyjnie wbijając w swoją parówkę nóż i widelec: „No to kończymy z tą parówą!” – Maciek twierdził, że tego nie słyszał, ale jakoś Szmicia od tej pory znielubił), Andrzeja Zimniaka (człowieka tak porządnego, że nie pamiętam  żadnej sprośnej anegdoty z jego udziałem), Marka Baranieckiego (kiedyś omal nie uczestniczyliśmy razem w próbie napaści na posterunek policji, bo przez przypadek konwent zorganizowano obok wesela), Andrzeja Drzewińskiego (tak zanalizował początkowy akapit jednego z moich pierwszych opowiadań, że o mało nie rzuciłem pisania) czy Rysia Krauzego (legendarny szef legendarnego Klubu Fantastyki Indeks, znany z cudu mnożenia flaszek na PRL-owskiej wódczanej pustyni: jak można wyjąć 7 butelek z walizeczki, gdzie z trudem zmieściłyby się 3? Byłem, widziałem, degustowałem).

(fragment Wstępu do „Autostopem przez fantastykę”)

Jacek Inglot – polski pisarz science fiction i nie tylko, ur. 1962. Ukończył Liceum Ogólnokształcące Nr 1 we Wrocławiu i filologię polską na UWr. Po studiach pracował jako nauczyciel, później jako redaktor, mieszka i tworzy we Wrocławiu.

Debiutował opowiadaniem „Dira necessitas” („Feniks” 2'1986). Autor powieści „Inquisitor” (1996, wznowionej w 2006 jako „Inquisitor. Zemsta Azteków”) i „Quietus” (1997, wydanie rozszerzone 2011), obie nominowane do Nagrody im. Janusza A. Zajdla, oraz zbioru opowiadań „Bohaterowie do wynajęcia” (2004, wspólnie z Andrzejem Drzewińskim). W 2009 roku wydał baśń fantasy dla dzieci „Eri i smok” (wznowienie 2018), oraz jej kontynuację „Eri czarodziejka” (2019). W 2015 roku ukazał się zbiór autorskich opowiadań pt. „Sodomion”, a w 2016 powieść-dyptyk „Polska 2.0”, ukazująca alternatywne wizje Polski przyszłości (Srebrne Wyróżnienie Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego). W 2018 roku zdobył pierwsze miejsce w konkursie #Wolność - czytaj dalej, w kategorii powieść historyczna dla dzieci i młodzieży w wieku 15-18 lat, za utwór „Operacja Komendant. Misja w czasie” (powieść ukazała  się w roku 2019).

Od połowy lat 80. publikuje również opowiadania, w sumie napisał ich ok. 30, szczególnie zasłynął tekstami będącymi satyrą na polski fandom fantastyczny, takimi jak „Science and Fiction, Inc.”, „Las Liberte” i „Brzózka i mistrzowie”.

Przez wiele lat był czynnym krytykiem na łamach „Fantastyki” i „Nowej Fantastyki”, publikując liczne recenzje i artykuły. Opowiadania i teksty publicystyczne zamieszczał także w „Fenixie”, „Sfinksie” oraz „Playboyu”.

Inglot pisuje też prozę niefantastyczną. Jego pierwszą powieścią o tematyce współczesnej jest „Porwanie sabinek” (2008), w 2012 roku ukazał się „Wypędzony”, książka opowiadająca o Wrocławiu w 1945 roku (nominacja do Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus – półfinał). Nie ogranicza się do jednej konwencji literackiej. Pisze zarówno hard SF, jak i fantasy, horror czy historię alternatywną, dobrze sobie radzi również w mainstreamie, tworząc powieści sensacyjne i historyczne.

Maciej Parowski w swojej książce-leksykonie autorów „Wasz cyrk, moje małpy” napisał o Inglocie: Jego twórczość literacką charakteryzuje pewne rozdarcie. Kibicuje Inglot kulturze wysokiej; nie cierpi amerykanizacji, tandety, upadku gustów zbiorowych, a w latach 80. był kojarzony z grupą literacką Kareta Wrocławski, preferującą prostą rozrywkę. Pasjonuje go ścieranie się humanistycznych impulsów, ale ciągnie ku pulpie. W wyniku tego rozdarcia wraca w jego prozie figura diabła-kusiciela i  fluktuuje charakter kulturowych proroctw (od pesymizmu do nadziei).

Zawartość

Autostopem przez fantastykę 

Młody szermierz, czyli burza i napór

Soc Fiction
Dystopia: ucieczka od wolności?! 
Wariat z pochodnią 
Krytyk i eunuch
Co się stało z naszą klasą? 
Siedem grzechów głównych czytelnika polskiej fantastyki

Gniew eunucha

Głęboka bzdura 
Aldiss robi pieniądze 
Świat pod Kloszem
Klęska alchemika?

Łaskawość cezara 

W stronę Harlana 
Calvino, czyli szaleństwo mistyfikacji 
Czas Parowskiego 
Back to Philip K. Dick
Świat według Kresa 
Fantastyczna postmoderna
Drwina anarchisty 
Powrót do rzeczywistości 
Kraina niemożliwości 
Glosa o końcu świata 
Milczące Imperium epoki Trystero 
Advocatus Dei 
Dziwność istnienia 
Wybrać szaleństwo 
W poszukiwaniu utopii 
Mózg staje! 
Prawdziwy koniec Nowej Fali 
Przeniesienie Philipa K. Dicka
Epos Nowego Średniowiecza
Parnas fantastyczny

Książki pokupne

Eco: „Wyspa Dnia Poprzedniego”  
Ziemkiewicz: „Czerwone dywany, odmierzony krok”  
Zajdel: „Limes inferior”
Oramus: „Dzień drogi do Meorii”  
Williams: „Aristoi”  
Aldiss: „Cieplarnia”  
Ziemkiewicz: „Walc stulecia”  
Stoll: „Kukułcze jajo”  
Sutin: „Boże inwazje” 
Sapkowski: „Pani Jeziora”  

Ja, Karburator 

Spojrzenia i zdziwienia 

Fantastyczne koneksje Stanisława Ignacego
Kłopoty z postmodernizmem 
Magia sukcesu 
Nie tylko Däniken 
Philipa K. przejście przez lustro  

Bibliofil w kinie – kinoman w bibliotece  

Fantastyczny wyciskacz szmalu 
Znaki Tajemnicy  
Polowanie na Schwarzeneggera  
Robinson na Marsie 
Miłość i samotność  
Skurcz mózgu  
Psychodeliczne interno  
Czas umierania  

Wywiadowca  

Nie wierzę krytykom 
Przestaliśmy fascynować luzem  
Zbliża się koniec świata i trzeba go będzie jakoś przeżyć  
Nie jestem normalnym człowiekiem  
Między fantasy a science fiction 

Yngloth Fiction  

Stanisława L. wizje (nie) możliwe  
Pieprzony los fantasty  
Fantastyka wyczerpania 
Od PRL-u do przyszłości 
Upadek mitu  
Soc fantasy  
Z miłości czy dla kasy?  
Requiem dla odchodzących 

Nowy niewspaniały  

Nowy, wspaniały, sklonowany  
2001: Odyseja erotyczna  
Czy maszyna nas pokocha?  
Świat po człowieku. Opcja posthumanistyczna  
Religia Nowej Ery  
Apokalipsa intelektu  
Ekokalipsa i co dalej?
Przyszłość jako permanentna katastrofa 
Średniowiecze z komputerami: świat według Big Techów