Jutrzejsi ludzie

Na Marsie było coś, co zabijało ludzi.

Jedna wyprawa zniknęła bez śladu. Z drugiej wrócił tylko jeden mężczyzna. Próby ustalenia, co stało się z pozostałymi, są daremne; brakuje czterech stron dziennika pokładowego, a towarzysz Johnny'ego, Doug Laughlin, najwyraźniej zawędrował na pustynię, aby umrzeć. Dziewczyna Johnny'ego, Lisa Trovi, i psychiatra Phil Kutler próbują wyleczyć Johnny'ego, zwabiając go na Księżyc i zmuszając go do zmagania się z tym, co wydarzyło się na Marsie.

Johnny reaguje tak źle, że wracają na Ziemię tak szybko, jak to możliwe. Jego wiedza może okazać się decydująca w desperackim wyścigu Wschód-Zachód o przestrzeń kosmiczną. Ale Johnny nie wiedział, co sprawiło, że Mars stał się śmiertelną pułapką…

"Jutrzejsi ludzie" to powieść z 1960 roku, z bardzo kobiecym podejściem do eksploracji kosmosu, co denerwowało niektórych krytyków, jak np. Damona Knigtha. Tło powieści, jak zimna wojna, czy podejście do niektórych aspektów społecznych (np. ciąży pozamałżeńskiej) są już dzisiaj nieaktualne, ale nadal jest to solidna powieść sf. I prorocza, bo pokazująca starcie sił, które chcą eksploracji człowieka w kosmos z tym, którzy sprzeciwiają się wielkim wydatkom na ten cel. W tym aspekcie powieść jest bardzo aktualna (a przecież napisana przed lotem człowieka w kosmos).

Judith Merril właściwie Josephine Juliet Grossman (1923-1997), amerykańska autorka science fiction, wydawca, redaktorka antologii. W szkole średniej uległa iluzji marksizmu, młodo wyszła za działacza trockistowskiego Zissmana. Na początku lat 40. zainteresowała się fantastyką, weszła w skład klubu The Futurians. Tu poznała swojego drugiego męża - Frederika Pohla. Związek z Pohlem szybko się rozpadł, na kilka miesięcy związała się z Walterem Millerem, autorem słynnej Kantyczki dla Leibowitza. Merril ściśle współpracowała też z innym autorem z Futurians - Cyrilem M. Kornbluthem - napisała z nim kilka powieści i opowiadań, pod wspólnym pseudonimem Cyril Judd. W 1960 roku, w proteście wobec działań zimnowojennych USA, przeniosła się do Kanady, to bardzo mocno działała na rzecz kanadyjskiej SF, redagując antologie, zakładając kluby i fundacje.

Do końca życia pozostała bardzo energiczną osobą, zorganizowała nawet własną stypę w klubie w Toronto, w testamencie zaznaczając, których ludzi z fandomu należy zaprosić.

W Polsce jej dorobek pozostaje praktycznie nieznany.