Pora deszczów (antykwariat)

Lejący non stop niczym z przysłowiowego cebra deszcz. Dwa różniące się od siebie, zmuszone do funkcjonowania obok siebie światy: świat ludzi, prostych, głupich, przerażonych, przekonanych, że w każdej chwili przydarzyć im się może krzywda. Krzywda, której oczekują ze strony tego drugiego świata: ukrytego za murami leprozoriów, swoistych rezerwatów, w których zamknięci zostali nieszczęśnicy dotknięci tajemniczą, ponoć niezaraźliwą chorobą. Świata istot (istot, bo choć tak podobni byli wciąż do ludzi, ludźmi nazwać ich chyba już nie można było) dobrych, szlachetnych, niezdolnych do agresji.

I świat trzeci: dzieci, funkcjonujące gdzieś pomiędzy dwoma pierwszymi światami, raz po tej (bo przecież wciąż jeszcze, przynajmniej na początku powieści, mieszkają ze swymi rodzicami w ich ludzkich domach), raz po tamtej stronie (dosłownie i w przenośni) rozdzielającej je granicy. Dzieci, przyszłość i jednych, i drugich – warto zatem, wręcz trzeba stoczyć o nie zażarty bój.

Wspaniale przedstawiony nastrój Zmiany. Nieubłaganej, koniecznej, niemożliwej do powstrzymania – i dlatego tym bardziej przerażającej. Przerażającej dla nas, dla tych, którzy zmienić się już nie zdołają, pozostając na zawsze na śmietniku historii.

Wiktor Baniew, głowny bohater powieści, wzorowany był na Włodzimierzu Wysockim, który był częstym gościem w mieszkaniu starszego z braci.